Ημέρες θλίψης, η περίοδος αυτή του Σεπτεμβρίου που προκλήθηκε από την θηριωδία των βουλγαρικών στρατευμάτων κατοχής απέναντι στον άμαχο, κυρίως, πληθυσμό της περιοχής μας με στόχο την αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης. Ένα σχέδιο με στόχευση στην φυσική εξόντωση των κατοίκων, την οικονομική εξαθλίωση, τη διάλυση της Διοίκησης με την απόλυση των αρχών (θρησκευτικών, εκπαιδευτικών, διοικητικών) με την καταστροφή των προϋπαρχόντων αρχείων και κυρίως με τις πιέσεις για μεταβολή της υπηκοότητας και την αλλαγή της εθνικής συνείδησης.
Σφαγές, δημεύσεις, νομοθετικοί εξαναγκασμοί, εξώθηση σε οργανωμένη μετανάστευση, στράτευση σε τάγματα εργασίας αποτελούσαν τα μέτρα για την αλλοτρίωση του τοπικού πληθυσμού καθώς και μεταφορά βουλγαρικών πληθυσμών (αγροτών, εμπόρων, επαγγελματιών, επιστημόνων, δημοσίων υπαλλήλων κλπ) για την προσάρτηση της περιοχής και την τροποποίηση της εθνολογικής συνοχής!
Ένα σχέδιο μακρόπνοο που αποφεύχθηκε από την άρνηση του τοπικού πληθυσμού, που την περίοδο αυτή ομογενοποιείται περιλαμβάνοντας ντόπιους Μακεδόνες, Μικρασιάτες, Θρακιώτες, Πόντιους, οι οποίοι μπορεί να μην είχαν βιώσει, οι περισσότεροι, τα γεγονότα του 1912-13 ή του 1916-18, όμως νωπές ήταν οι μνήμες τους από τη καταστροφή του 1920-23 και μετέπειτα. Αυτοί οι πληθυσμοί, η γενιά των πατεράδων μας, στη συντριπτική τους πλειοψηφία αρνήθηκαν. Συνέχισαν να λένε καθημερινά το μεγάλο ΟΧΙ!
Το παράδειγμά τους, οφείλουμε μέσα από τη μνήμη τους, να συνεχίσουμε και η θυσία τους να μας καθοδηγεί ως φάρος αυταπάρνησης στο διηνεκές. Για την πατρίδα, την Ελλάδα, τα παιδιά μας…
Αιωνία τους η μνήμη!
