Η μνήμη ως ανθρώπινη λειτουργία αποτελεί τη σύνδεση με το πρόσφατο παρελθόν, συγκροτεί τον αυτοπροσδιορισμό του ατόμου, σφυρηλατεί τον χαρακτήρα και ολοκληρώνει την προσωπικότητά του.
Η συλλογική μνήμη αποτελεί την micro-ιστορία πληθυσμιακών ομάδων, σκιαγραφεί την ιστορία του, το πλαίσιο δηλαδή του παρελθόντος, όπου μέσα από μικρά και μεγάλα γεγονότα οριοθετήθηκαν αποτελέσματα που προσδιορίζουν το παρόν.
Η δραματική περίοδος, 1919-1922 σηματοδότησε τη συγκρότηση και ομογενοποίηση του σημερινού ελλαδικού χώρου.
Η έξοδος όμως του ελληνισμού από τις πατρογονικές του εστίες, ο εκπατρισμός του, οι σφαγές, οι λεηλασίες, οι εξανδραποδισμοί, η κτηνωδία και η αγριότητα φέρνουν στη μνήμη όλων μας από της περιγραφές της πρώτης και δεύτερης γενιάς των ξεριζωμένων προγόνων μας, το δράμα που έζησαν, το ανείπωτο άλγος των αλησμόνητων πατρίδων, της εγκατάλειψης των ιερών και των οσίων της φυλής. Σε τόπους γνώριμους μα τόσο μακρινούς.
Ο Μικρασιατικός Ελληνισμός, μαζί με τον Ποντιακό και Θρακικό, την ιστορική αυτή περίοδο οδηγήθηκε στον Ελλαδικό Χώρο. Χιλιάδες οι αδικοχαμένοι στις εξορίες αλλά και από την πείνα και τις αρρώστιες. Με τα συνεχή λάθη της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας οδηγηθήκαμε στην καταστροφή και στη Γενοκτονία, την οποία σήμερα όσο ποτέ άλλοτε είναι αναγκαίο να αναγνωρίσουμε. Σήμερα, Ημέρα Μνήμης του Μικρασιατικού Ελληνισμού, εμείς ως επίγονοι αυτών ανάβουμε κερί στα όπου γης κενοτάφιά τους για ανάπαυση της ψυχής τους. Συνεχίζουμε τις παραδόσεις και τον πολιτισμό τους στο διηνεκές και υποσχόμαστε ότι με ποικίλους τρόπους θα ανοίγουμε διαύλους επικοινωνίας με τον πολιτισμένο κόσμο για την αναγνώριση της θυσίας τους.