Μήνυμα για την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού

“Τιμή στους αδικοχαμένους και αιωνία η μνήμη των θυμάτων του ξεριζωμού και της χαλαμονής του Ποντιακού Ελληνισμού. 
Τρείς γενοκτονίες, μία απολιτική. Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Ασσυρίων. Ένα ειδεχθές, διαρκές έγκλημα, που τα θύματά του ζητούν δικαίωση με την αναγνώρισή του. Κι εμείς ως τριταπόγονοι αυτών ανάβουμε απ’ το ακοίμητο καντήλι τρίκερο στη μνήμη τους.
Στις νέες φιλόξενες πατρίδες, όπου γης, ο Ποντιακός Ελληνισμός, δημιούργησε – δημιουργεί, «… ανθεί και φέρει κι άλλο!» και δεν πίνει από το νερό της λησμονιάς. Στήνει μνημεία για τους άταφους νεκρούς και διατηρεί άσβεστο το δικαίωμα στη μνήμη.
Λέγεται ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αν αυτό είναι αλήθεια τότε τα γεωστρατηγικά – πολιτικά συμφέροντα και γεγονότα των τελευταίων μηνών φέρνουν στη μνήμη μας τις λαθεμένες πολιτικές επιλογές των πρώτων μηνών του 1919 που συνέβαλαν αποφασιστικά στην καταστροφή των ορθόδοξων πληθυσμών της Μ. Ασίας, γι’ αυτό με σύνεση και σωφροσύνη παρακολουθούμε τα όσα λαμβάνουν χώρα στην ευρύτερη περιοχή μας ώστε να αποφύγουμε κάθε παρόμοια ιστορική αποτυχία, όπως αυτή του 1919 που εγκυμονεί τον κίνδυνο να προκληθούν τα ίδια αποτελέσματα.
Ωστόσο σήμερα παρά ποτέ επιβάλλεται να εντείνουμε τις προσπάθειές μας για την παγκόσμια αναγνώριση της Γενοκτονίας και της καταδίκης των νεοτούρκων. Σήμερα που οι νεοοθωμανιστές ζητούν συγνώμη δια στόματος πρωθυπουργού της Τουρκίας από τους εγγονούς των Αρμενίων, ανοίγει ο δρόμος για την αναγνώριση και της Γενοκτονίας των Ελλήνων, αφού στην ίδια ανακοίνωση γίνεται λόγος για συγνώμη προς όλες τις μειονότητες, θρησκευτικές και εθνοτικές, που έχασαν τους ανθρώπους τους την ίδια περίοδο, όχι γι’ αυτό που έκαναν αλλά γι’ αυτό που ήταν.
Όλα τα παραπάνω ασφαλώς δεν πρέπει να μας εφησυχάζουν αλλά απεναντίας να διεγείρουν την πατριωτική συνείδηση όλων μας, πέρα από όποιες αντιλήψεις διαχείρισης του ζητήματος της Γενοκτονίας ή του πολιτισμικού αποθέματος της Μ. Ασίας.
Με τις παραπάνω σκέψεις η 19η Μαΐου ας αποτελέσει ημέρα – φάρο και οδηγό στους εθνικούς – πατριωτικούς προσανατολισμούς μας και πυξίδα στον ορίζοντα της ενότητας του έθνους. Ημέρα που εμπνέει ένα δημιουργικό παρόν και οδηγεί σε ένα ελπιδοφόρο μέλλον για τη νέα ομογενοποιημένη και μη αφομοιωμένη και αλλοτριωμένη στη χοάνη της παγκοσμιοποίησης Ελλάδα.
Με την προσήκουσα τιμή στα 353.000 θύματα της Γενοκτονίας του Πόντου. “