Εκατό χρόνια ελευθερίας γιορτάζουμε φέτος. Εκατό χρόνια από την απελευθέρωση του τόπου από την 530 ή κατ’ άλλους 540 χρόνων σκλαβιά στον Οθωμανό και 10 μήνες στο Βούλγαρο κατακτητή.
Εκατό χρόνια που ο μαρτυρικός τόπος της Δράμας ακολουθώντας την πορεία του Ελλαδικού πλέον κράτους, μετά την ενσωμάτωσή του σ’ αυτό, έζησε την ιστορία του όπως αυτή διαμορφώθηκε συμβάλλοντας στην εθνική εξελικτική του πορεία. Υποδέχθηκε πλήθος προσφυγών από τις περιοχές του Πόντου, της Μικράς Ασίας, της Καππαδοκίας και της Θράκης, που σήμερα όλοι ονομάζονται «Δραμινοί» και μαζί με τους ντόπιους ελληνικούς πληθυσμούς, ομογενοποιημένοι, συνθέτουν πλέον την τοπική συλλογική συνείδηση.
Ο τόπος γνώρισε τη β΄ βουλγαρική κατοχή το 1916-1918 και υπέστη ως μέρος της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης το χαμό με διάφορους τρόπους 41.000 ψυχών, δηλαδή μια γενοκτονία.
Γνώρισε δικτατορίες, τον όλεθρο και τη συμφορά του β’ παγκοσμίου πολέμου μαζί με την γ΄ βουλγαρική κατοχή. Νέες καταστροφές, νέες διηώσεις, εξανδραποδισμοί, φυλακίσεις, εξόντωση αμάχων, για τα οποία ουδέποτε κανείς λογοδότησε, ουδέποτε ελέγχθηκαν οι εγκληματίες πολέμου.
Ακολούθησε η μεγαλύτερη εθνική πληγή. Το αιμάσσον έθνος οδηγήθηκε στον εμφύλιο αδελφοκτόνο πόλεμο του 1946-1949 τα αποτελέσματα του οποίου, δυστυχώς, ακόμη και σήμερα ορίζουν τις σχέσεις των πολιτών της κοινωνίας μας.
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, υπήρξαν δεκαετίες ανόρθωσης, δημιουργίας, κοινωνικής προόδου, οργάνωσης του κράτους και των υποδομών του. Ωστόσο πολλοί πολίτες της περιοχής οδηγήθηκαν στην εσωτερική και κυρίως στην εξωτερική μετανάστευση με το όραμα και το όνειρο να επιστρέψουν και πάλι στην πατρώα μακεδονική γη, για να συνεχίσουν να την ποτίζουν με τον τίμιο ιδρώτα τους και να οργανώσουν τη ζωή του κάτω από άλλες πλέον συνθήκες οικονομικής και τεχνολογικής υποστήριξης της εργασίας τους. Πολλοί από αυτούς μεγαλούργησαν στην ξενιτιά, άλλοι επέστρεψαν, όλοι όμως συνέβαλαν και συμβάλλουν στην ανάπτυξη του τόπου με το συνάλλαγμα που έστειλαν ή έφεραν μαζί τους.
Η δικτατορία αλλά και η αποκατάσταση της δημοκρατίας μαζί με την εθνική στρατηγική της εισόδου της χώρας στην ΕΟΚ, σήμερα Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά τις ανιστόρητες λαϊκιστικές αντιδράσεις πολιτικής μερίδας, έφεραν τη χώρα να είναι ισότιμο μέλος της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας και να πορεύεται μαζί της μέσα στους δύσκολους καιρούς της παγκοσμιοποίησης.
Αγαπητοί συμπολίτες!
Όλα τα παραπάνω, που με πολύ αδρές γραμμές περιγράφηκαν, και πολλά άλλα που χωρίς σκοπιμότητα παραβλέφτηκαν, αποτελούν το γενικό περίγραμμα των 100 χρόνων της ελεύθερης Δράμας.
Εμείς σήμερα επίγονοι και απόγονοι των προηγούμενων γενεών, που μέσα στις σκληρές συνθήκες των πολέμων χάθηκαν ή με το αίμα τους πότισαν τη γη της Μακεδονίας τους τιμούμε και παίρνουμε διδάγματα από τη θυσία τους. Αξίες και ιδανικά όπως η πατρίδα, η πίστη στην ορθοδοξία, η οικογένεια διατήρησαν το έθνος μέσα στο διάβα της ιστορίας, αποτελούν παρακαταθήκη μας. Οι προσπάθειες εκβουλγαρισμού που έγιναν και στις 3 κατοχές, οι θάνατοι αθώων, τα βασανιστήρια, οι φυλακίσεις, οι διώξεις μακεδονομάχων, οι λεηλασίες των ελληνικών καταστημάτων, οι συλήσεις των εκκλησιών, οι καταργήσεις των σχολείων και η εκδίωξη των εκπαιδευτικών, οι συλλήψεις ιερέων δεν πτόησαν και δεν έκαμψαν το φρόνημα του υπερήφανου λαού της Δράμας.
Η Ελευθερία έφτασε στη Δράμα την 1η Ιουλίου του 1913 και με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου στις 28 Ιουλίου 1913 η Ελλάδα συμπεριέλαβε στην αγκαλιά της την περιοχή και έφτασε μέχρι τον Νέστο.
Σήμερα, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, που εξελίσσεται σε αποεθνοποίηση, ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία δίνουν μάχες κατά της αποδόμησης του έθνους και της ιστορίας του. Βράχοι γρανιτένιοι που αντιστέκονται στο έθος της ισοπέδωσης και της κονιορτοποίησης που επιβάλει η νεωτερικότητα. Στην εποχή της άμεσης πληροφόρησης, του διαδικτύου και των κοινωνικών δικτυώσεων το παρόν καθίσταται άμεσα παρελθόν. Το μέλλον είναι απροσδιόριστο. Οι εξελίξεις ασύγχρονες. Ως έθνος ανάδελφο οφείλουμε να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας. Τη γλώσσα που μας έδωσαν ελληνική, την παιδεία που πρέπει να δράξουμε, περήφανοι να παραμείνουμε για το χθες και να σηματοδοτήσουμε πάνω σε αυτό το αύριο.
Στον τόπο που γεννήθηκαν πανανθρώπινες αξίες και στον πολιτισμό που αυτός φωτεινά κομίζει στην ανθρωπότητα, ως αιώνια παρακαταθήκη, έχουμε χρέος ακολουθώντας πολιτικές ανοικτών οριζόντων να διαποτίσουμε την ανθρώπινη σκέψη με αίσθημα και συνείδηση Ελληνικότητας. Το οφείλουμε στο χθες, ως διαχειριστές του αύριο! Αυτό άλλωστε πράττει το πλήθος των Ελλήνων επιστημόνων και ερευνητών που διαπρέπουν στα πανεπιστημιακά κέντρα του κόσμου. Μικρό μεν έθνος, μεγάλο δε ιστορικό μέγεθος. Μεγίστη η πολιτισμική του καταβολή!
Αυτός ο τόπος και οι άνθρωποί του, αυτό το αλωνάκι το τόσο ξεχασμένο, η Δράμα, αυτό πρέπει να το αναδείξουμε με την τοπική του ιστορία προτού κάποιες ρεπούσηδες ή βερέμηδες το διαστρεβλώσουν και πριν τα γεγονότα παραδοθούν στη λήθη και στη αχλή του χρόνου.
Να θυμόμαστε πως «… ούτω μετά του λοχίου και του αποσπάσματος εισερχόμεθα ελεύθεροι πλέον εις την ελευθέραν Δράμα» όπως κατέγραψε στο «Δραματικαί ημέραι της Δράμας» ο τότε Μητροπολίτης Δράμας Αγαθάγγελος ο Μάγνης, του οποίου η σύνεση, η σωφροσύνη, η ποιμαντική και πατρική του υπευθυνότητα, το υψηλό αίσθημα ευθύνης ήταν αρετές που μαζί με την χριστοήθειά του κοσμούσαν την προσωπικότητά του και την καθιστούσαν απόλυτα αποδεκτή από προύχοντες και λαό.
Να μελετούμε εκείνες τις στιγμές και να εμβαπτιζόμαστε στο αγαθό της Ελευθερίας, που ως άνθρωποι έχουμε και οφείλουμε να μην το διαπραγματευόμαστε για να το απολαμβάνουμε. Λοβοτομή της μνήμης δεν θα επιτρέψουμε να μας γίνει από κανένα διαπολιτισμικό κέντρο. Απεναντίας η φιλιστορία μας, η γνώση, δηλαδή, από πού ερχόμαστε καθοδηγεί το πού πάμε. Χωρίς κακέκτυπα και απομιμήσεις. Έχουμε πρότυπα, έχουμε παραδείγματα προς μίμηση όπως ο Άρμεν Κούπτσιος, ο Ευαγόρας Παληκαρίδης, οι Καραολής και Δημητρίου αλλά και νεώτεροι που έπεσαν υπέρ του καθήκοντος και του χρέους προς την πατρίδα και το κοινωνικό σύνολο, αεροπόροι, αστυνομικοί, πυροσβέστες υπέρ του συνόλου θυσιαζόμενοι.
Αυτήν τη δήθεν εορταστική ανία που τα μέσα ενημέρωσης μας επιβάλλουν, αυτή τη συνευωχία και ότι άλλο τηλεοπτικό σκουπίδι μας παρέχουν για να μας εθίσουν στο ασήμαντο, το κίβδηλο, το φτιασιδωμένο το απορρίπτουμε και μέσα από τους πολιτιστικούς συλλόγους και άλλες συλλογικές προσπάθειες αντιστεκόμαστε στην αλλοτρίωση και στον μηρυκαστικό πολιτισμό.
Τραγουδάμε με καμάρι:
«Το Άρμεν κι αν κρεμάσανε στην άτιμη θηλιά
το αίμα του χαλάλι για την ελευθερία.»
Νοηματοδοτούμε τη ζωή μας με τη δράση του νέου αυτού ανθρώπου – ήρωα και των συναγωνιστών του λεοντόκαρδων Μακεδονομάχων για να γιορτάζουμε πάντα Ελευθερίας Ελευθέρια και αυτό το Ιωβηλαίο ας γίνει απαρχή για ένα νέο πάλης ξεκίνημα, για ένα νέο νοικοκύρεμα του τόπου, με συνέπεια και σύνεση. Το οφείλουμε στους προγόνους, το οφείλουμε στους επιγενόμενους.
Δράμα τελευταίες ημέρες του Ιουνίου 2013
Χρόνια Πολλά.