Τέλος Σεπτεμβρίου στην πόλη μας, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, ζωντανεύουν και πάλι στη μνήμη των παλαιότερων τα τραγικά γεγονότα που βίωσαν κατά τη ζοφώδη περίοδο Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου 1941, ενώ οι περιγραφές που μεταφέρθηκαν στη δεύτερη και την τρίτη γενιά καταγράφουν την σκληρότητα και την αγριότητα που επιδείχθηκε ανηλεώς τις ημέρες αυτές.
Στη μνήμη των αδικοχαμένων προγόνων μας κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, αλλά και όλης της περιόδου της Κατοχής, καλούμαστε όλοι στο πάνδημο μνημόσυνο την Κυριακή (29/9/2013) να ανάψουμε, ως ελάχιστη προσφορά, ένα αγιοκέρι μνημοσύνης για την ανάπαυση της ψυχής τους. Το αθώο βλέμμα των αγρίως σφαγιασθέντων από τα βουλγαρικά φασιστικά στρατεύματα κατοχής και συμμάχων της ναζιστικής Γερμανίας, στραμμένο από ψηλά σε μας, τους επιγόνους τους, μας ζητάει να μην τους λησμονήσουμε, γιατί η λησμονιά αποτελεί τον πρόδρομο της επανάληψης φρικιαστικών εγκλημάτων, ιδίως σήμερα σε μια εποχή όπου το κέλυφος του αυγού του φιδιού έχει ήδη διαρραγεί.
Καλούμαστε όλοι να αντιληφθούμε ότι «ο πόλεμος πολλά κακά φέρνει και κανένα καλό». Παράλληλα, όμως, πέρα από ιδεοληψίες και άλλες σκοπιμότητες, να αναλογιστούμε για την συγκεκριμένη περίοδο το «τις πταίει;», όχι για να καταδείξουμε και να καταλογίσουμε πολιτικές – ιστορικές ευθύνες ηθικοπλαστικού ή ψευτοαγωνιστικού περιεχομένου που προσεγγίζονται με την σημερινή ερευνητική μεν, απόμακρη, όμως, από τη ζωντάνια των γεγονότων πραγματικότητα της ακραίας απάνθρωπης πράξης της ωμής βίας, της «ύβρεως» που έλαβε χώρα σε βάρος του απλού, άμαχου, απροστάτευτου λαού, αλλά να μεταφερθούμε νοερά στην εποχή των γεγονότων για να κατανοήσουμε την «micro-ιστορική» κατάθεση που τελικά συνθέτει την ιστορική αλήθεια, πέρα από την ενδεχόμενη ευάλωτη μνήμη ή σκοπιμότητα και προτεραιότητα που προσδίδει ο κάθε σύγχρονος ιστοριογράφος στην ανάλυση των ιστορικών παραμέτρων της εποχής.
Καλούμαστε να αναλογιστούμε τα συναισθήματα, τον τρόμο, τον πόνο, τη βάσανο, την απόγνωση, τη θλίψη αλλά και την ένδεια, την πείνα, την ορφάνια, τη φτώχεια που ακολούθησαν και πέρα από μεμψιμοιρίες να στρατευτούμε υπερβατικά, απέναντι στις διχαστικές εκμεταλλεύσεις της ιστορίας, να αναδείξουμε τη φιλοπατρία, έννοια ύψιστης αξίας που περιλαμβάνει ανθρώπινες παραδοχές, όπως αυτήν της αγάπης προς τον πλησίον, του αλτρουισμού, της φιλανθρωπίας, του κοινοτισμού, του εθελοντισμού, της κοινωνικής συνοχής και του μέτρου στη ζωή μας, έτσι ώστε οι άυλες μορφές των θυμάτων της θηριωδίας, της φρίκης του πολέμου και της κατοχής και οι ψυχές τους να αναπαύονται ειρηνικά.
Αιωνία τους η μνήμη.