Ένας Χρόνος ΣΥΡΙΖΑ – Ένα έτος «περήφανης διαπραγμάτευσης», «επιτυχιών» και «εθνικής αξιοπρέπειας».

Πάει ένας χρόνος από τότε που ο Λαός μας, καλόπιστα πειθόμενος από την κάθε μορφής παροχολογία και υποσχεσιολογία ενός κόμματος συνιστωσών χωρίς συνισταμένη, αποφάσισε να δώσει μία ευκαιρία σε κάτι «καινούργιο», που εν τέλει αποδείχθηκε χειρότερο από το «παλιό», ελπίζοντας σε «καλύτερες» μέρες που, ομοίως, εν τέλει ποτέ δεν ήρθαν. Ο νέος τότε Πρωθυπουργός της Χώρας, διαλαλώντας από του Βήματος της Βουλής, ότι η τότε πρωτοεκλεγείσα Κυβέρνηση είναι κάθε λέξη από το Σύνταγμα της Πατρίδας μας, ταυτιζόμενη, δηλαδή, με τον Λαό και τα συμφέροντά του, επεχείρησε με τα λόγια, ασκήσεις επί χάρτου και επαναστατική γυμναστική, ζηλεύοντας καθεστώτα τύπου «Τσάβες», «Μαδούρο» και «Κάστρο», να κυβερνήσει τον δύσμοιρο τούτο τόπο και να φέρει αλλαγές μέσα από την «ηθική και πατριωτική» Κυβέρνηση της Αριστεράς. Και όντως, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι πράγματι έφερε αλλαγές στις ζωές όλων μας. Προς το χειρότερο, όμως. 
Μετά από την παταγώδη αποτυχία της περήφανης πολύμηνης διαπραγμάτευσης, μίας ατελείωτης και άνευ ουσίας διαπραγμάτευσης κατά την διάρκεια της οποίας το Κράτος είχε οδηγηθεί σε λουκέτο, ο Ελληνικός Λαός καρφωμένος στις τηλεοράσεις παρακολουθούσε με αγωνία την τραγωδία που εξελισσόταν, στην οποία πρωταγωνιστής ήταν ο ίδιος και η μοίρα του, από έναν θίασο άπειρο, απαίδευτο και ατάλαντο, ως αποδείχθηκε στην συνέχεια. Μέρα με την μέρα περιμέναμε όλοι μία καλύτερη συμφωνία που δεν ερχόταν, μία λύση που όσο πιο κοντά πλησίαζε, τόσο πιο πολύ απομακρυνόταν ωσάν το μαρτύριο του Ταντάλου, όχι από υπαιτιότητα των ξένων, αλλά από δική μας ευθύνη. Στην διάρκεια αυτής της «μάχης» της Αριστεράς του τίποτα, ως τα ίδια τα στελέχη της την χαρακτήρισαν, μάθαμε όλοι για την «θεωρία των παιγνίων», η οποία, δυστυχώς, έφερε αντίστροφο το αποτέλεσμα από αυτό που ανέμενε η Κυβέρνηση, καθώς ο φόβος αποδείχθηκε κακός σύμμαχος προεχόντως για την δύσμοιρη πατρίδα μας. Μετά δε από ένα δημοψήφισμα διχαστικό και ένα «περήφανο» ΟΧΙ, το οποίο η Κυβέρνηση παρακαλούσε, ως αποκαλύπτει ο τέως Υπουργός Οικονομικών, να μην έρθει, ήρθε η γελοιοποίηση και εν τέλει ο εξευτελισμός της χώρας, το νεκρό κορμί της οποίας περιέφερε στο εσωτερικό της Χώρας ο θίασος της Αριστεράς προκειμένου να πείσει ότι προσπάθησε με ξόρκια και αριστερές μαγγανείες  να φέρει την αλλαγή, το νέο και την δημιουργία. 
Και που καταλήξαμε; Εν έτει 2015, δια υπογραφής Τσίπρα, εν μέσω τουριστικής περιόδου και αφού στέρεψαν τα δημόσια οικονομικά, ήρθαν τα capital controls, η αποτυχία και το χάος. Και σαν να μην έφθαναν αυτά, είχαμε παράλληλα όλο αυτόν καιρό μία Βουλή τσίρκο, την Τασία πρωταγωνίστρια στο θεατρικό έργο «ο Μάγος του Οζ και οι μετανάστες που εξαφανίζονται», την πολιτική των «ανοικτών συνόρων» και του «ανοίξαμε και σας περιμένουνε», τα πόθεν «αίσχη» επιφανών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, το λουκέτο των Σκουριών, τους διορισμούς των κάθε λογής αριστεροπατέρων και συγγενών, αθρόες αποφυλακίσεις βαρυποινιτών, συμβούλους τύπου Λάμπρου, υποβάθμιση της Αστυνομίας και του ρόλου της, αποκρατικοποιήσεις που οι Υπουργοί κατήγγειλαν προεκλογικά αλλά εν τέλει υπέγραφαν με πόνο καρδιάς, αναβαθμισμένα σύμφωνα συμβίωσης, μέτρα κατά του αγροτικού κόσμου και πόσα άλλα. Και αποκορύφωμα όλων, η «συνεισφορά» της Αριστεράς στον Τόπο: Το νέο Μνημόνιο, το «καλό» και «επιτυχημένο», εξαγνισμένο Μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ και του Καμμένου, το οποίο μόνοι τους διαπραγματεύτηκαν και ήταν δε τόσο καλό που αφού το ψήφισαν συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούν να το εφαρμόσουν. Και όχι μόνον αυτό, αλλά εν όψει της υλοποίησης των όσων υπέγραψαν, η Κυβέρνηση απευθύνει κάλεσμα στον κόσμο για πορείες κατά των μέτρων και των αποφάσεων που η ίδια λαμβάνει! Αν αυτό δεν λέγεται υποκρισία και πολιτικός τσαρλατανισμός, τότε τι είναι; 
Η επέτειος αυτή του ενός έτους ΣΥΡΙΖΑ, ενός έτους παραλογισμού, ανικανότητας, ψεμάτων, κοροϊδίας και έκδηλης διάστασης λόγων και έργων, είναι πραγματικά θλιβερή για τον τόπο μας. Ο Λαός μας θα πληρώσει, δυστυχώς, πολύ ακριβά τα σφάλματα της Κυβέρνησης που επέλεξε, καθώς οι συνέπειες των πεπραγμένων της είναι ακόμη στον ορίζοντα. Ας ελπίσουμε, όμως, ότι η Πατρίδα μας, ως άντεξε και στο παρελθόν, θα σταθεί όρθια και θα ξεπεράσει αυτή την λαίλαπα της Αριστεράς του Τίποτα. Μέχρι τότε, περαστικά μας και καλή φώτιση στους Κυβερνώντες!